هر آغازی را پایانی است.چه یکروز چه یکسال و چه لحظه های طولانی.مهم این است که شروع گردد و حساس ترین زمان آن لحظه ای است که اندیشه از جلد خیال خود را به بیرون می کشاند تا چشم به واقعیت ها بدوزد.واقعیتی که از همان  خیال منشا می گیرد.

اما مهمترین نیت چیست؟آیا با رفتن همه چیز تمام خواهد شد؟آیا با رفتن فراموشی دنیای ما را فرا خواهد گرفت؟کاش تمام رفتن ها از جنس ققنوس بود.کاش به هر رفتنی ققنوسی دیگر ز خاکستر به هوا پر گیرد تا به همه ثابت شود زندگی کردن نا محدود چگونه است.

گذشته از این بحث ها و مقدمات ما مدتی کم یا بیش با میوه های نارس و نه چندان شیرین و پذیرایی فقیرانه کنار شما بودیم تا زندگی را به خوشی بگذرانیم وبگوییم دوستانی داریم که کنار ما میمانند در خوبی ها و بدی ها. و شکر بسیار خدواند منان را که دوستان جدیدی نیز به کلبه حقیرانه ما سوق داد تا دلخوشی هایمان دوچندان گردد.

هر آن که در طبیعت یافت می شود ملزوم به تغییر است.گاهی این تغییر ها به چشم نمیآیند و گاهی به رفتن تعبیر میشوند.و طب سینو نیز مستثنی نیست از این قانون زندگی.

مدتهایی در بلاگفا با شما بودیم.و نیت ما این است که کم کم بساط خود را جمع کنیم . از اینجا میرویم ولی با قدرت می آییم...با همان اسم...

شما چه حدسی میزنید؟؟

این اخرین پست وبلاگ نیست از زیر این پست میتوانید به پست های جدید تر دست یابید.فعلا هنوز در بلاگفا مینویسیم.